Pieter Pander en Reinder Homan stelden ongeveer gelijktijdig de ander voor als co-exposant. Een bijzondere combinatie die De Buitenplaats uitdaagde tot een verrassende presentatie. Het Museum koos voor iets bijzonders: een volledig gelijkwaardige afwisseling van hun zo verschillende technieken. Ets en olieverf. Zelden worden deze in zo ’n combinatie getoond. Olieverven hangen meestal centraal in de grote hal, in al hun kleurenpracht, en de in formaat meestal kleinere etsjes in een fijn kabinetje opzij, of boven. Nu schilderijen en etsen elkaar zo direct afwisselen, versterkt de kwaliteit van de een tegelijk de indruk van de ander.
Geniet mee van waarin olieverf en ets zich onderscheiden. Homans gedetailleerde ‘tekening’ doet ons naast Panders losse toets bedenken dat het vervaardigen van zo ‘n ets vast meer tijd vergt dan die van het schilderij ernaast, ondanks dat het schilderij veel kleur- en omvangrijker is, en dat olieverf minder snel droogt dan etsinkt. Etst Homan zo ‘n 10 koper- en zinkplaten per jaar; Pander beschildert in diezelfde periode ongeveer 25 doeken en panelen. Gelukkig maar dat de ets in oplage kan worden gedrukt…
Dankzij zijn dus grotere productie unica’s kon Pander ruim selecteren uit recent werk, met onderwerpen die hem nu boeien: tussen de landschappen, vele portretten, runderen en kalveren bijvoorbeeld opvallend veel honden. Homan kan ons niet trakteren op tientallen nieuwe etsen, maar verrast ons wel met een geheel nieuw thema: kerkinterieurs. In en zijn weergave van binnenruimtes met glas en steen, daagt hij zichzelf uit tot een geheel nieuwe aanpak. Maar wat sluiten zijn interieurperspectieven uitstekend aan op de diepten in zijn landschappen. En zijn gewelven binnen op zijn omliggende boomkruinen buiten.
De kracht van Homans licht-donker effecten komen extra sterk uit naast de tonale kleursferen van Pander. Dankzij dat licht-donker blijft zijn compositie recht overeind staan zelfs als van tientallen meters afstand de verfijnde detaillering vervaagt. En dankzij Homan valt op, hoe subtiel Pander omgaat met kleur: prachtig blauwige en groenige grijzen, met verrassende accenten in warm rood. Overigens werden Panders donkertes nog stemminger en roden nog gloedvoller nadat hij zij atelier vernieuwde.
Het meest tot de verbeelding sprekend is misschien datgene waarin beide exposanten los van elkaar bewonderd worden. Homans schijnbaar door de mens onaangeroerde natuur, in zijn mensloze ‘monumentale buitenstillevens’. Panders zo natuurlijk logische, haarscherp getroffen humorvolle weergave van wat wij ‘menselijke beschaving’ noemen, tot in zijn geciviliseerde hondenrassen aan toe. Een stap verder nog: Reinder letterlijk geraakt door wat hij op zijn pad tegenkomt, Pieter datgene uit de werkelijkheid selecterend waarmee hij het treffendst zijn diepliggender fantasieën verbeeldt. Maar misschien zijn het ‘naar de waarneming’ en ‘vanuit de verbeelding’ nu net de meest uitwisselbare insteken van beide. De tentoonstelling wijst het vast uit.
Pieter Pander vervaardigde een wandschildering in het Nijsinghhuis en deze tentoonstelling completeert de serie over ‘Nijsinghhuisschilders’; Reinder Homan liet zich in zijn etskunst onder andere inspireren door de Museumtuin. Een welkom ‘tot ziens’ dus! Ook voor u.
