Steal this book

weblog op woensdag: Anna van Leeuwen

woensdag 23 september 2009
Anna van Leeuwen | In een donkere hoek van La Sucrière, de voormalige suikerfabriek waar de biënnale van Lyon plaatsvindt, sta ik voor een glijbaan. Ik reken uit: Kunst + glijbaan = Carsten Höller. Deze Belgische kunstenaar bouwde drie jaar geleden in de turbinehal van TATE Modern een enorme glijbaan (Test Site, 2006). Dit jaar maakte hij een Swinging Curve voor de biënnale van Venetië. In de catalogus las ik dat Höller glijbanen ziet als ‘een manier om je te laten gaan’ en ze bieden je de mogelijkheid om ‘zonder motivatie naar een specifieke plek te reizen’.

Deze glijbaan niet. Het is geen glijbaan: hij eindigt in beton. Ik begreep al niet waarom Höllers kunstwerk in zo’n donkere hoek van La Sucrière was verstopt. En nu blijkt – zoals zo vaak  –, het is niet wat het lijkt.
Ik sta voor een logistiek onderdeel van de voormalige suikerfabriek, een mogelijkheid om suiker doelmatig te verplaatsen. En hoewel de gids van de Lyon-biënnale aankondigt dat je binnenkomt via de silo’s van de fabriek en zo ‘de oude route volgt van inkomende suiker’, is het duidelijk niet de bedoeling dat ik deze suikerglijbaan gebruik. Jammer is dat. Er is geen Carsten Höller aan te pas gekomen. Terwijl het thema van deze biënnale wel goed bij zijn glijbanen aansluit: The Spectacle of Everyday.
Lees meer...
Onverwacht krijg ik even later alsnog ruimschoots mijn portie ‘participatiekunst’.
Op een lage tafel zijn rijen zwarte boeken neergelegd. De hoeveelheid doet vermoeden dat het meeneemboeken zijn, blij stap ik er op af. Op de boeken staat Steal this book. Ik pak er een op.
Nog voor ik het kan openen verheft de suppoost zijn stem: “Ne prenez pas, s’il vous plaît!” Ik schrik en leg het boek terug. Dan begint de verwarring.
Ik kijk van het boek naar de suppoost en weer terug.
Het boek zegt iets anders dan de suppoost.


Dora Garcia, Steal this book, 2009

Ik vraag verbaasd “Am I not suppose to take one?” Nee, dat is niet de bedoeling. De suppoost kan zijn leedvermaak amper onderdrukken. Ik mijn frustratie helemaal niet: “They should have put a blind person here!” zeg ik hem. Hij haalt zijn schouders op. In plaats van stelen, fotografeer ik de boekjes. Dan vraagt hij of ik al op de tweede verdieping ben geweest. Nee. Hij suggereert: “Maybe you should go there first, and when you come back, maybe...”.
Oké, ik snap de hint.


Dora Garcia, Steal this book, 2009

Op de tweede verdieping kan ik me niet concentreren op de tentoonstelling. Al mijn aandacht is gefocust op het volbrengen van mijn boekdiefstal. Ik begrijp wel dat de suppoost bedoelt dat hij straks minder goed op zal letten of dat er inderdaad een blinde collega zijn plek heeft ingenomen, toch zoek ik op de tweede verdieping ook naar een onzichtbaarheidscape, of een wapen. Die vind ik niet.

Een halfuur later ga ik via een omtrekkende beweging weer terug naar de tafel met boeken. Maar ik maak geen schijn van kans. Het is veel moeilijker nog. Nu staat er een hele groep studenten naar de boeken te kijken, de suppoost staat erbij.


Dora Garcia, Steal this book, 2009

Ik zie dat er terwijl ik op de tweede verdieping was, nog 1 boek gejat is. Ik overweeg langs de groep te rennen en een exemplaar weg te grissen. Maar ik durf niet. Ik zou nog de halve hal door moeten rennen om bij de trap te komen. Mijn kansen afwegen, spiedend verscholen achter een ander kunstwerk, is al gênant genoeg.

Ik geef het op en loop langs hen, alsof het me niets kan schelen. Een paar passen verder vind ik opnieuw een suikerglijbaan. Als die wel gebruiksklaar was geweest, had ik het makkelijk gered, hou ik me voor.



Anna van Leeuwen schrijft over kunst en is webredacteur van www.kunstbeeld.nl


De biënnale van Lyon: The Spectacle of Everyday vindt plaats tot en met 3 januari 2010.