Tegenlicht: 400

Rob Perée

maandag 2 november 2009
Het is niet gelukt.
Nederland heeft New York niet heroverd.
Wat Hudson 400 jaar geleden wel lukte,
lukte cultureel Nederland dit jaar niet.
Ondanks alle goede bedoelingen.
Ondanks de miljoenen aan subsidie.
Ondanks de persoonlijke inzet van minister Plasterk.
Van burgemeester Cohen van Amsterdam.
Van Alexander en Maxima van Oranje.

Het bleef stil in New York.

Het stormde niet op de Hudson.
Governor’s Island kreeg minder bezoekers dan Oerol in Nederland.
En van de bezoekers had een groot deel de Nederlandse nationaliteit.
Ons kent ons onderons.
Lees meer...
Burgemeester Bloomberg maakte een half uurtje vrij om in een clichétoespraak de natuurlijke banden met Nederland te onderstrepen.
Hij geloofde er zichtbaar zelf niet in.
Direct daarna ging zijn tijd weer naar zijn herverkiezingscampagne.
Daar gelooft hij wel in.
Hij weet als geen ander wat je met geld kunt kopen.
President Obama schoof het koninklijk paar door naar zijn vrouw.
Die kon het inrichten van haar nieuwe woning makkelijk onderbreken.
De televisiestations hadden meer aandacht voor de zoveelste schietpartij in Brooklyn dan voor de herdenkingspartijtjes van de Nederlandse culturele gemeenschap.
Alleen Channel 13 had een goede documentaire over The Dutch in New York.
Maar daar kijkt de gemiddelde Amerikaan niet naar.
Die danst liever met de sterren.

Het bleef stil in New York.

Was het dan zo slecht wat Nederland liet zien?
Niet echt.
Governor’s Island hield niet over maar deed ook niet onder voor wat er normaal in New York te zien is.
Een paar tentoonstellingen van Nederlandse kunst waren zelfs interessanter dan wat er in een gemiddelde week in veel Chelsea galeries voor kunst verkocht wordt.

Wat was er mis dan?

Wat er mis was waren we zelf.
Onze perceptie van de Amerikaan en in het bijzonder van de New Yorker is nogal naïef.
Wij denken nog steeds dat hij op ons zit te wachten.
Dat hij nieuwsgierig naar ons uitkijkt.
Dat hij geïnteresseerd is in wat ons beweegt en bezig houdt.

Dat is hij niet.

De gemiddelde Amerikaan vindt zichzelf het beste.
Hij weet wat goed voor ons is.
Hij weet hoe de rest van de wereld eruit moet zien.
Hij grijpt in als die wereld niet doet wat hij denkt dat gedaan moet worden.
Hij denkt dat de échte wereld ophoudt bij Amerika.
De meeste Amerikanen reizen nooit, ze verhuizen alleen.

Hij kijkt liever vooruit dan achteruit.
Niet alleen omdat zijn historie kort is en zijn historisch bewustzijn navenant,
maar omdat hij toekomstgericht is.
Een Amerikaan plant zijn loopbaan.
De gemiddelde Nederlander loopt zijn loopbaan.

Bovendien,
wees nou eerlijk,
welke Nederlander wist iets over het ontstaan van New York?
Welke Nederlander wist dat Hudson een persoon was en niet zo maar een rivier?
Welke Nederlander denkt bij de The Bronx aan de naam van een Nederlandse familie en bij Brooklyn aan Breukelen?

Daarom bleef het stil in New York.

We moeten ophouden met het georganiseerd cultureel veroveren van Amerika.
Alleen als we het eigenhandig en zelfstandig maken in Amerika,
dan zien ze ons staan.
Niet als we ons met geld van de overheid en met een trots gezicht van hier-ben-ik presenteren.
Daar glimlachen ze om.
Meewarig.
Zo werkt de wereld niet in Amerika.