Oh Oh Den Haag…

Architectuur - Beeldhouwkunst - Installaties - Schilderkunst

weblog op maandag: Roos van Put

Anton Mauve, Morgenrit langs het strand, 1876
(l/b) na restauratie, (r/o) ervoor

Ik woon in Den Haag of meer specifiek, ik woon in Scheveningen, aan zee. Het uitzicht is, dat behoeft geen verdere toelichting, fenomenaal. Ik heb elke dag als het ware zicht op de Haagse School. De luchten zijn geen dag hetzelfde en ook de zee weet mij telkens weer te verbazen; het kleurenpalet wijzigt met de dag. Al naar gelang het licht. Dat beruchte licht dat de Haagse School kunstenaars aan het einde van de negentiende eeuw wilden vangen in schilderijen.

Bekend – zeker onder de bewoners van Den Haag en Scheveningen – is het werk Morgenrit langs het strand van Anton Mauve (1838-1888), dat nu deel uitmaakt van de collectie van het Rijksmuseum. Te zien zijn ruiters die aan het begin van de dag een ritje langs het strand gaan maken. Noemenswaardig detail zijn de paardenvijgen. Deze bleken overgeschilderd en kwamen tijdens de restauratie van dit schilderij naar boven. Het werk geeft goed de sfeer weer van een zonnige dag aan zee.

Lees meer...

Gisteren was het zo’n dag, waarbij het licht weliswaar niet het zomerse had van een Anton Mauve, maar waarbij toch dat wat oerlelijk is aan deze badplaats een Haagse School-glans krijgt. Niet alles is overigens even lelijk hier. Pareltjes zijn onder meer te vinden aan de boulevard. Eentje bevindt zich aan de rechterkant van mijn raam. Het is een huisje op een terp waaromheen je je fiets kunt stallen. Gemaakt door het Londense collectief FAT (Fashion Architecture Taste).





FAT, Fiets & Stal, 2005

In 1999 startte Stroom Den Haag in samenwerking met de gemeente Den Haag en de Stichting Biesieklette het project Fiets & Stal: de bouw van een serie door kunstenaars ontworpen bewakershuisjes voor fietsenstallingen in Den Haag en Scheveningen. Het oorspronkelijke plan was om uit de ramen van het miniatuurhuisje dat bovenop de terp staat, rook te laten blazen. Gecombineerd met licht. Vergelijkbaar met het licht zoals dat uit de vuurtoren schijnt die ik links vanuit mijn raam kan zien. Nu woon ik al geruime tijd aan zee, maar ik heb nog nooit rook uit de ramen van dat miniatuurhuisje zien opstijgen. Wellicht heeft de brandweer het verboden? Deze terp inclusief het Hollandse huisje staan overigens sinds 2006 op een nieuwe serie postzegels en het werk heeft de Britse FX Award voor Best Public Project gewonnen.

Even verderop aan de boulevard, tegenover het duin waarop Museum Beelden aan Zee is gebouwd, staat een ander huisje, gemaakt door John Körmeling (1951). Zo gesloten als het werk van FAT is, zo open is dit. Het sterke aan het ontwerp van deze kunstwerken in de openbare ruimte is het feit dat ze beide bij zowel een lege als gevulde fietsenstalling ‘overeind’ blijven.





John Körmeling, Fiets & Stal, 2006

Dat is veel minder het geval bij het Sokkelplan in de Haagse binnenstad, naar een ontwerp van Peter Struycken (1939). Door de stad slingert als het ware een denkbeeldig lint, op steeds dezelfde tussenafstand staat een sokkel, met daarop een sculptuur. De sokkel blijkt een dankbare plek om colablikjes en tissues te deponeren, borsten van een beeld worden beplakt met een sticker, winkeliers plaatsen zoveel mogelijk borden naast een sokkel en alle fietsers gebruiken de sokkels ook nog eens als stalling. Oh oh Den Haag, mooie stad achter de duinen…



Peter Otto, Twisted Totem, 2004



(l) Alfred Eikelenboom, Zonder titel, 1994; (r) Jan Snoeck, La nostalgie de la lumière totale, Paul Eluard, 2000



(l) Gert Germeraad, Mansportret, 2002; (r) Gijs Assmann, The he and the she and the is of it, 2005 (detail)



(l) Carel Visser, Zonder titel, 1994; (r) André van de Wijdeven, I Love JR, 2007



Rob Birza, Tantratrijn, 2007 (detail)



(l) Christien Rijnsdorp, De Hef, 2007; (r) Eja Siepman van den Berg, Nike, 1993

Roos van Put is hoofdredacteur van Kunstbeeld