The real Snow White

weblog op woensdag: Anna van Leeuwen

woensdag 2 december 2009
Pilvi Takala, Real Snow White, 2009

Anna van Leeuwen | Sneeuwwitje wordt geweerd uit Disneyland. Dat blijkt uit de korte film die de Finse kunstenares Pilvi Takala liet zien bij de RijksakademieOPEN. Takala probeert in deze film verkleed als Sneeuwwitje Disneyland Parijs te bezoeken, maar het wordt haar verboden. Terwijl alle kinderen en ouders om haar heen in haar vermomming trappen en om handtekeningen en foto's vragen, wordt ze er moeiteloos uitgeplukt door een bewaker van het park. In hakkelend Engels probeert hij haar uit te leggen wat ze verkeerd doet. Gelukkig spoort hij een collega op, deze dame legt Takala uit hoe het zit: "There is a real Snow White inside the park."

Takala blijft kalm en probeert de redenatie van de mevrouw te begrijpen. Ze herhaalt wat de vrouw zegt en daarmee wordt het absurd: een echte sneeuwwitje? De teleurgestelde Takala: "I thought the real Snow White is a drawing..."
Lees meer...

Nee, legt de vrouw uit, de echte Sneeuwwitje is in het park en gedraagt zich zoals Sneeuwwitje zich hoort te gedragen. Als Pilvi Takala slechte dingen zou doen, zouden mensen kunnen denken dat Sneeuwwitje dat heeft gedaan.






Pilvi Takala, Real Snow White, 2009

Takala kan dus in haar eentje de reputatie van Sneeuwwitje schaden en daarmee die van Disney. De mevrouw geeft zelfs aan hoe ze dat zou kunnen doen: door te roken, te praten, de eten of te drinken. Kennelijk is die 'echte' Sneeuwwitje niet van vlees en bloed. De video maakt je nieuwsgierig naar de 'echte', en de hoge poorten van het park veranderen Disneyland in een soort dierentuin, waar ze de echte Sneeuwwitje binnen de poorten houden.

Takala speelt met echt en onecht, maar ook met macht en machteloosheid. Het lijkt alsof de bewakers niet boos op haar kunnen worden, ze ziet er uit als het toonbeeld van onschuld, een mix van de echte Sneeuwwitje en de Finse toeriste die uitlegt dat ze in haar eentje naar Disneyland is gekomen omdat haar vrienden het te duur vonden.

Een dag nadat ik deze film had gezien heb ik mezelf vermomd, als Pokémon, voor een verkleedfeest. Bij een verkleedfeest weet je dat niemand 'de echte' is en toch deden we alsof. Iemand stelde zich ongegêneerd aan mij voor als "Eminem, nice to meet you" en mensen vroegen steeds "Wat kun jij?" aan mij.



Een vraag die ik niet zo goed kon plaatsen, tot iemand me uitlegde dat iedere Pokémon iets kan. Toen ik vaak genoeg had gezegd dat ik niet wist wat ik kon of wie ik was - niet Piccachu, want die is geel - kwam een soort Fantasy-achtige creatuur mij vertellen dat ik Marill was, de Pokémon van Misty, een waterpokémon. Nu is voor mij 'de echte Misty' de hond van mijn schoonzus, maar daar heb ik me niks van aangetrokken. Vanaf nu was het "Ik ben Marill van Misty, ik kan iets met water." En dat was genoeg. Zelf trapte ik ook in andermans vermomming en was beledigd toen een lodderige Ernie (van Bert) me aan de bar voor wilde laten omdat ik zwanger zou zijn ("Nee stomme Ernie, dat is het pak!") en ronduit geshockeerd toen iemand in een zelfgeknutseld Grover-pak graag wilde praten over hoe eng het zou zijn als hij vanavond iemand zou scoren en diegene dan zou willen dat hij zijn blauwe pak aanhield. Ieks! Toen ben ik maar naar huis gegaan. Nu wacht "Marill van Misty" op zijn volgende verkleedavontuur. Ondertussen lopen door mijn straat voortdurend Sinterklazen en zwarte Pieten. Ik hoop dat de echte Sint en Piet zaterdag langskomen.



Anna van Leeuwen schrijft over kunst en is webredacteur van www.kunstbeeld.nl.


Bekijk ook:
- Het beeldverslag van de RijksakademieOPEN