Bericht uit Barcelona: Realitat versus Projecte

Architectuur - Video

weblog op woensdag: Anna van Leeuwen

In het Centre de Cultura Contemporània de Barcelona

Anna van Leeuwen | Het duurt altijd even voordat ik me kan oriënteren in een vreemde stad. En een volgend bezoek aan een stad waarin je vertrouwd bent geraakt is meestal toch een beetje verhuizen, als je - zoals ik - iedere keer een ander hotel kiest. Dit keer is mijn hotel in Barcelona op loopafstand van het Centre de Cultura Contemporània de Barcelona (CCCB) en het Museu d'Art Contemporani de Barcelona (MACBA).

In het CCCB wilde ik de expositie Cerdà i la  Barcelona del Futur - Realitat versus Projecte bekijken. Vooral die ondertitel sprak me aan, realiteit versus planning is zo in het hectische begin van een nieuw jaar best actueel. Binnen in het CCCB waande ik me alvast in de toekomst. Het gebouw is megalomaan groot en strak én bijzonder leeg: het geluid van mijn eigen hakken echo-de me van alle kanten tegemoet.

Lees meer...


Het CCCB, een architectonische mix van oud en nieuw



Het Projecte dat tegenover de Realitat wordt geplaatst in CCCB is de stadsplanning van de wijk Eixample door Ildefons Cerdà. Ik herkende de gebouwen waar ik zojuist met de bus vanaf het vliegveld langs was gereden. Dat het een zo doordacht grid vormt had ik me vanaf de grond niet gerealiseerd.



De tentoonstelling bestaat vooral uit kaarten, cijfers en schema.
Inwoners worden in cijfers uitgedrukt en vergeleken met andere "gridded cities".



Ik miste de ervaring die ik had vanuit de bus. Hoe is het om niet als geograaf of planoloog van bovenaf, maar als mens in Eixample te leven? Hoe gaan de inwoners om met het leven in een woonblok dat qua vorm identiek is aan al die blokken om hen heen?
Wat doen al die rechte hoeken met hen, met hun gedrag?

Aan het einde van de tentoonstelling wordt een apocalyptische video getoond waarin stelselmatig steden worden vernietigd: een sequentie opgebouwd uit Hollywood rampenfilms. Eindelijk zag ik wat mensen! Maar hier waren ze aan het rennen of aan het blussen. Het was een nogal suggestief einde van de tentoonstelling, zijn gridded cities gedoemd kapot te gaan?








Een beetje draaierig van alle kaarten, cijfers en rampen vervolgde ik naar het MACBA, een hoog wit gebouw, vanaf de buitenkant lijkt het nog futuristischer dan het CCCB:



Een weldoordacht gebouw, gepland, dat botst op de realiteit.
Of zouden die hellingbanen echt voor skateboarders zijn gemaakt?





Het deed me denken aan het plein voor Palais du Tokyo in Parijs, dat ook is overgenomen door skateboarders die elkaar filmen.



Steden raken misschien vooral vertrouwd doordat ze op elkaar lijken.
Door een vergelijkbaar grid, mechanisme of systeem.

Maar helaas, hier in Barcelona is er één systeem totaal anders dan in Nederland.
Het MACBA bleek namelijk alle dagen open, behalve op.... dinsdag?! 
Au, dat was een fikse botsing van planning en realiteit.
Vandaag probeer ik het opnieuw, het is gelukkig vlakbij.


Anna van Leeuwen schrijft over kunst en is webredacteur van www.kunstbeeld.nl