Teenage Magazines

Recensie

woensdag 16 maart 2011
Hristina Tasheva, Untitled, 2010

Gastblogger Lotte ten Voorde bezocht 'Teenage Magazines' in Foam

Lotte ten Voorde | Neem wat beroemdheden, modereportages, een horoscoop en verhalen over de eerste zoen. Voeg daar wat make-uptips aan toe, een quiz, wat goede raad over vriendschap om het af te maken, en je hebt een teenage magazine.

Vijfendertig studenten fotografie van de Gerrit Rietveld Academie kregen de opdracht om een werk te maken met het tienertijdschrift als uitgangspunt. De academie moedigt haar studenten aan al vroeg buiten haar muren te treden, en voegt met dit project de daad bij het woord. Je kunt je afvragen of dit terecht is, want zelfs op de eindexamenexposities is vaak werk te zien van matige kwaliteit. Wat te verwachten van studenten die hun diploma nog moeten behalen?

Lees meer...


Irene O'Callaghan, Plug5, 2011

Een verschil met de eindexamens evenwel, is dat er voor dit project een duidelijke opdracht is verstrekt: maak werk binnen een thema en houd rekening met de eigenschappen en beperkingen van het medium tijdschrift. Overigens iets wat de eindexamenstudenten van de lichting 2010 ook deden voor de catalogus Spread, waarin zij de (on)mogelijkheden van twee elkaar confronterende pagina’s beeld onderzochten. Wellicht inspireerde de interessante uitkomst van dat experiment tot het concept van deze tentoonstelling.

Tienerkamer
Het resultaat van de opdracht is, het moet gezegd, een aantrekkelijke presentatie in de twee benedenzalen van Foam. De muren zijn van plafond tot plint bedekt met foto’s van tenminste A0-formaat. De thematiek komt op het eerste gezicht aardig overeen met het voornoemde lijstje. School (een krijtbord volgekalkt met namen, kreten en ‘Friends Forever’), een paard, de ingrediënten - drank, seks en muziek - voor een onbezonnen jeugd en natuurlijk een tienerkamer waarvan de muren aan het oog zijn onttrokken door foto’s van kindsterretje Justin Bieber.

Foto’s van een crossmotor en een autowrak vertegenwoordigen jongensdromen, maar zijn frappant genoeg gefotografeerd door een meisje. Het is tekenend voor de manier waarop er in deze tentoonstelling gezocht wordt naar manieren om de kijker uit balans te brengen, hem te dwingen verder te kijken dan het cliché. De dweperige T-shirtteksten van Annelot Meines zouden kunnen doorgaan voor een modereportage, maar leggen eerder een door de drager aan de dag gelegde zucht naar aandacht bloot.

Centerfold
Ook Hristina Tasheva doet een duit in het zakje door te spelen met het gegeven van de centerfold. Verdeeld over vier van die grote A0-vellen toont ze geen glossy tieneridool, maar een bleke jongeman met een rosse baard. Hij ligt, zijn ogen dicht. De camera kijkt vanaf zijn smalle borstkas omhoog. Ter hoogte van zijn rechtertepel, omgeven door een kransje rode haartjes, is een paar keer ‘I Love You’ gestempeld in zwarte inkt. Wijt het aan te veel afleveringen CSI, maar een liefdesmoord mag niet worden uitgesloten.
Uit boxen komt ondertussen de stem van een dame die een dictee opleest. Een jong meisje spelt woorden als c-u-n-t, b-i-t-c-h, a-s-s-h-o-l-e. Het beoogde shock-effect is nogal doorzichtig en mist daardoor doel.


Sophie Jung, Monodie, 2011

Schrikbeeld
Een aantal werken hebben ogenschijnlijk minder te maken met het thema (een stad van blokken frituurvet bijvoorbeeld), maar al associërende wordt het alibi in sommige gevallen waterdicht. Mels van der Mehle en Mieke Woestenburg fotografeerden los van elkaar een (bijna) naakte oudere man. Laten zij ons getuigen zijn van hun voorkeur voor oudere mannen? Gaat het hier om tienerjongens in een oud lichaam? Of is het enkel een schrikbeeld dat koste wat kost voorkomen dient te worden?
En wat te denken van Ireen O’Callaghans pluggen? Ze zouden symbool kunnen staan voor verloren vriendschappen (de foto’s ter bewijs zijn van de muur gehaald), voor het achterlaten van kamers in het ouderlijk huis. Bij de foto van een naakt meisje dat op een tegelvoer van spiegels staat, is het moeilijk kiezen tussen narcisme of het begin van een verstoorde relatie met het eigen lichaam. Geen oppervlakkige informatie over hoe je je als tiener zou moeten gedragen, maar beelden van de verloren onschuld, is wat we krijgen voorgeschoteld; hoe eenzaam en verschrikkelijk ingewikkeld het is om adolescent te zijn.

Clou
Waarom er gekozen is om beelden van dezelfde maker ver uit elkaar te hangen, is niet duidelijk. Misschien om de clou niet weg te geven, misschien voor het kijkritme. Echt storend is het niet, alhoewel het in een tijdschrift op die manier niet zo snel zal voorkomen. Noem het de dichterlijke vrijheid van de beeldredactie. De beelden vormen desondanks een geheel, iets wat zonder het gegeven van het onderwerp waarschijnlijk minder in het oog was gesprongen.

De studenten bewijzen met 'Teenage Magazines' dat zij binnen het beperkende kader van een opdracht én een tijdschrift genoeg bewegingsvrijheid hebben. Dat het autonome karakter van hun werk niet wordt ingedamd, en het misschien zelfs ten goede komt. De verwachtingen voor de komende eindexamenexpositie zijn alvast hooggespannen.

***
‘Teenage Magazines’
10 t/m 24 mrt 2011
Foam, Keizersgracht 609, Amsterdam
www.foam.org

Teenage Magazine wordt dit voorjaar als tijdschrift uitgegeven.