Derk Thijs & Chris Brans @ P/////AKT

Recensie

woensdag 12 oktober 2011
Arjan Reinders | Het moet een drukke maand zijn geweest voor Derk Thijs (1977).
Half september opende zijn eerste solo-expositie bij Galerie Onrust, 2 oktober ging in Museum De Fundatie de groepstentoonstelling ‘Meer licht’ van start, waarvoor hij ter plaatse een nieuwe installatie realiseerde, en sinds afgelopen weekend is te zien hoe hij, samen met Chris Brans (1985), de complete tentoonstellingsruimte van P/////AKT heeft getransformeerd tot een soort primitieve, pre-christelijke tempel, onder de raadselachtige titel ‘Dah osla Dothem’.

Lees de recensie...

Voor deze gigantische gezamenlijke installatie namen Thijs en Brans om te beginnen de ingang van P/////AKT onder handen. Die heeft een houten omlijsting gekregen met primitieve decoraties en er hangt een uit de kluiten gewassen vliegengordijn waar je je als bezoeker doorheen moet wurmen. Binnen begrijp je waarom.



Het is er aardedonker, je ziet nauwelijks een hand voor ogen en pas na ongeveer een halve minuut, als je ogen een beetje aan de duisternis gewend zijn, ontwaar je iets van de wondere wereld waarin je bent beland: voor je neus doemt een woud aan houten pilaren op en her en der in de verte verschijnen lichtpuntjes, heel sprookjesachtig.




Geestverwant
Van Thijs is zijn fascinatie voor religieuze ervaringen en het verlangen naar een universeel wereldbeeld, gekoppeld aan de visuele taal van vroeg-modernisten als Malevitsj en Klee, bekend. Brans blijkt een geestverwant, maar ook iets luchtiger van aard, zo lijkt het.
Met zijn werk wil hij vragen stellen over hoe ons universum eigenlijk werkt en wie of wat ons en de natuur eigenlijk bestuurt, maar hij lijkt er prima mee te kunnen leven dat hij de antwoorden misschien wel nooit zal vinden. De verwondering die overblijft, is voor hem al inspirerend genoeg, getuige zijn lullig-grappige tekeningen en filmpjes die op internet zijn te vinden.


Brans’ rol binnen ‘Dah osla Dothem’ is niet helemaal duidelijk, maar dat is verder geen punt. Op de eerste plaats is het vooral een vervolg op de installatie die Thijs in 2010 liet zien in zijn studio, tijdens de Open Ateliers van de Rijksakademie. Ook daar werd je de duisternis in geleid, een ruimte in die door de houten pilaren en de serene sfeer deed denken aan een Etruskische of vroeg-Egyptische kapel, waar je hoe langer hoe meer kon ontdekken: uit de duisternis doemden langzaam verschillende ronde sculptuurtjes van ijzerdraad, hout of doppinda’s op en religieus aandoende tekeningen en schilderingen.



Mystieke ervaring
Dat is ook in P/////AKT het geval, maar op veel grotere schaal en nu is een aantal van de werken of werkjes die je in het duister tegenkomt van Brans. Over die objecten, tekeningen en schilderingen valt overigens moeilijk iets zinnigs te zeggen, simpelweg omdat het zo ongelooflijk donker is in de ruimte (de foto’s zijn veel lichter dan dat het er in werkelijkheid is). Vreemd, zou je denken, maar dit maakt de hele installatie nou precies zo’n overweldigende, haast mystieke ervaring. Terwijl je voorzichtig rond schuifelt, heb je echt het gevoel iets bijzonders mee te maken en doe je, al turende, de ene ontdekking na de andere: je kan er uren vertoeven en eenmaal weer buiten voel je je als herboren.



****
Derk Thijs & Chris Brans, ‘Dah osla Dothem’
8 okt. t/m 6 nov. 2011
P/////AKT, Amsterdam
www.pakt.nu