Foam Talent 2011

Recensie

woensdag 19 oktober 2011
Untitled, from the series KAZAN, 2008-2011, Courtesy of G/P Gallery © Mayumi Hosokura

Manon Braat | De laatste keer dat ik er was, was om die slapende studentenrekening toch maar eens op te heffen. Toen ABN AMRO een paar jaar geleden zijn kantoor aan de Vijzelstraat verruilde voor een 105 meter hoge toren aan de Zuidas, werd een deel van het pand door Mediamatic betrokken.

Nu is ook de voormalige ontvangstruimte van de bank door een kunstinstelling geännexeerd. Fotografiemuseum Foam heeft hiermee zijn derde tentoonstellingsruimte in de Amsterdamse binnenstad verworven. Een prestatie van formaat.
Op de openingstentoonstelling van de nieuwe locatie vooral veel onbekende namen. Jaarlijks wordt één editie van het bij het museum horende tijdschrift, Foam Magazine, gewijd aan jong talent. Voor het eerst is daar nu een expositie aan verbonden: ‘Foam Talent 2011’. Uit 800 ingezonden portfolio’s selecteerde Foam werk van vijftien veelbelovende internationale fotografen.

Lees meer...

Panos, 2011, from the series Days of Anger (c) Ivor Prickett

Herfstzon
Ik was vergeten dat het pand van binnen minstens net zo lelijk is als van buiten. Kniesoor die daarop let natuurlijk, want van leegstaande gebouwen die gevuld worden met kunst kunnen er niet genoeg zijn. Mooi of lelijk. Bovendien leidde de zeer hoge kwaliteit van het geëxposeerde werk grotendeels de aandacht van het deprimerende bruine systeemplafond af. Problematisch was alleen echt het licht. De reflectie van het zonlicht – toegegeven: de herfstzon straalde ongebruikelijk fel – op het glas van enkele ingelijste foto’s was zo sterk, dat je het beeld maar moeilijk kon zien. En dat was nou net het geval bij het beste werk van de tentoonstelling: de fenomenale beelden uit de serie L.A. Crash (2010-2011) van Mirko Martin (1976, Duitsland).


Untitled, 2008, from the series L.A. Crash (c) Mirko Martin (since 2006)

Door de specifieke belichting lijken de plekken die hij fotografeerde meer op compleet geconstrueerde filmsets dan op echte straten in Los Angeles. Tegelijkertijd zijn de getoonde taferelen voor een doorsnee Hollywoodfilm veel te prachtig en ongewoon. Misschien films waar David Lynch of een andere briljante surrealist de regie over voerde? Een foto toont een agent die in het donker op straat een man in de boeien slaat. Naast hem een politie-agent op zijn hurken die met behulp van een zaklamp iets probeert te vinden op de grond. Een vrij alledaags tafereel zou je zeggen. Maar een paar meter verderop tuurt een derde agent naar een iglotentje dat midden op de stoep is opgezet. Op een ander beeld is een dwars geparkeerde auto met openstaand portier te zien, alsof iemand in allerijl is weggevlucht. Ook geen ongebruikelijke filmscene natuurlijk. Alleen is de wagen tot stilstand gekomen voor een etalage waar bloemetjesjurken onmogelijk ver boven ooghoogte zijn opgehangen. Nee, dit is beter dan elke film, dit moet het leven zelf zijn.


Blue Paper, 2010 from the series In a World Without Words .. © Ina Jang


Buitenlands talent
‘Foam Talent 2011’ drijft hoofdzakelijk op buitenlands talent. Van de 15 deelnemers zijn er maar twee Nederlands, maar het werk van Florian van Roekel behoort tot de hoogtepunten. De setting van zijn getoonde foto’s uit de serie How Terry likes his coffee is er één van dodelijk saai kantoorleven, met koffiemokken en grijze pakken. Van Roekel heeft er spannende, suggestieve beelden van weten te maken. Ook de foto’s van migranten in een donker bos van Alessandro Imbriaco (1980, Italië) zijn erg goed. En vergeet de prachtige foto van de oplichtende vuurvliegjes in het nachtelijke bos niet, boven aan de niet meer functionerende roltrap!

****
Foam Talent 2011
14 okt. t/m 15 dec. 2011
Foam_Fotografiemuseum
Vijzelstraat 78, Amsterdam
www.foam.org