---

Anna van Leeuwen | Als het kampement van een bijzonder inheems volk. Zo stonden de hutten van ruisend papier in W139 opgesteld. De muurschilderingen rondom (de expositie Doktor Faustus in wording) verhoogden de tribale sfeer van dit kampement. Het ging hier niet om een inheems volk, juist niet. In het project Blinded Tourist van kunstenares Mariëlle Videler werden buitenlandse kunstenaars uitgenodigd acht dagen in hartje Amsterdam door te brengen, zonder één voet buiten de deur te zetten.
Zonder de voor hen onbekende stad te verkennen.




Blinded Tourist hut van buiten en van binnen

De stad Amsterdam werd wel binnengehaald, met ontmoetingen en lezingen. Bij een van die lezingen was ik aanwezig. Ik kon me bijna niet inhouden de blinded tourists allemaal onzin over Amsterdam aan te praten (veel wilde beesten in de binnenstad). De lezing van die avond ging over “kunst” in het algemeen en W139 in het bijzonder.


Foto uit het archief van Ad de Jong

Ad de Jong vertelde in zijn lezing hoe het allemaal is begonnen, dertig jaar geleden. Hij liet foto’s zien van krakersrellen met geluidseffecten erbij. Hij legde uit hoe zij probeerden de kunst naar buiten te krijgen en toonde als voorbeeld de gevel van W139: beschilderd en beplakt. De gevel van het gebouw waarin de vier blinded tourists nu zitten. Een gevel die zij zelf nooit hebben gezien: ze zijn geblinddoekt van Schiphol naar W139 gebracht, en inmiddels zijn ze geblinddoekt weer teruggebracht, op 28 maart. Het blinded tourists programma is een artist residency waarin het verplichte artistieke "reageren op je omgeving" wordt tegengewerkt en gemanipuleerd.


Keuken met daarachter muurschildering van Dick Tuinder

Ook als we binnen blijven krijgen we gelukkig het een en ander mee van buiten. Dit Paasweekend was ik samen met twee vriendinnen geen blinded tourist, maar een lazy tourist. Vrijdagmiddag deden we al onze boodschappen en verder was het huisje in Zeeland van alle gemakken voorzien: spelletjes, oven, fornuis, verwarming, paaseitjes, een bad en een tv. En het regende, dus we hoefden nergens heen.

De tv is natuurlijk bij uitstek een middel om terwijl je veilig binnen zit te kijken wat er buiten zoal gebeurt. Zaterdag zapten we per ongeluk langs CSI Miami, de serie waarin voortdurend lijken worden gevonden en moorden woorden opgelost in een kantoor waar steevast het licht is uitgevallen.


CSI Miami: waar autopsie in het donker wordt verricht door dokters met die hun haar laten wapperen en hier wegduiken voor gevaar buiten beeld

Toen de aflevering CSI was afgelopen sloeg bij ons de twijfel toe. Het was wel erg donker in Biggekerke die nacht. Durfden we nog wel ons avondwandelingetje naar de dorpskroeg te maken? Hing er ons niet ook allerlei onheil en moordlust boven onze hoofden? Dankzij een portie lef en overmoed belandden we alsnog in de dorpskroeg. Om daar de nacht af te sluiten als dat gehate type toerist dat we het meeste zien in hartje Amsterdam: drunken tourists.


Hoezeer ik mijn best ook deed, ik kreeg de puzzel niet af