---

Charlie Roberts, Archbishop Anton, 2009

Anna van Leeuwen | Dwalend door de desoriënterende doolhoven van witte hokjes die kunstbeurzen zijn, heb ik kunnen ontdekken op welke kunstwerken ik "val". Na uren dolen, de ene voet voor de andere voet, de ene foto na de andere foto (kunstwerk-naambordje-kunstwerk-naambordje), zijn er altijd werken die plotseling mijn aandacht trekken en me direct uit mijn kunstbeurs-sleur halen. Het zijn niet die grote bombastische werken die hele stands in beslag nemen waar ik dan op afga, maar juist werken waar je een vergrootglas bij zou willen pakken, werken met tekst, gekke details of kleine tekeningetjes.

Vorig jaar werd ik op zo'n manier op Art Amsterdam de stand van Vous Etes Ici ingetrokken, door de solo van Charlie Roberts (Arkansas, 1984). Zijn uitgehouwen totems herkende ik van Sonsbeek 2008, waar ik erg was gecharmeerd van een totemjongen met een uil op zijn hoofd. Maar dat dezelfde kunstenaar zulke subtiele mooie en grappige schilderijen maakte, had ik niet verwacht. Zelf nog even geïnformeerd wat dan nou moest kosten, de kleinste, zo'n minischilderijtje van een paar postzegels groot (een euro of 300 als ik het me goed herinner en bijna alles was al verkocht). In Kunsthal KAdE is een solotentoonstelling van Roberts te zien.
Gewapend met een vergrootglas ga ik er heen.


Charlie Roberts @ KAdE met vooraan Owl Hat, 2008
Courtesy: Vous Etes Ici

De jongen met de uil op zijn hoofd verwelkomt me.

Roberts is een erg productieve kunstenaar en twee verdiepingen van KAdE hangen en staan vol met werk dat hij de afgelopen jaren heeft gemaakt. Een suppoost legt me uit dat dit maar zo'n 30 procent is van het complete oeuvre van de jonge kunstenaar. En hij vertelt dat de wat grimmige schedel-totem Skull Sketch hier ter plekke is gemaakt van een stuk hout dat nog van de vorige tentoonstelling was blijven liggen. "En als Charlie een stuk hout ziet..."
Ik geloof het graag.


Charlie Roberts @ KAdE vooraan Skull Sketch, 2010
Courtesy: Vous Etes Ici

Er is zo veel te zien op de schilderijen van Roberts dat mijn blik het hele schilderij van hoek tot hoek aftast, terwijl ik nieuwe verbanden en verhalen ontdek.

  
(r) Charlie Roberts, Archbishop Anton, 2009
(l) detail: het papiertje dat de man onder de tafel in zijn hand houdt


Charlie Roberts, Picasso's Tomb, 2006


detail van Picasso's Tomb


Charlie Roberts, Krappkave, 2010
Courtesy: Vous Etes Ici


detail Krappcave op de piano ligt de bladmuziek van Elton John's hit Candle in the Wind

Sommige andere schilderijen vertellen stripverhalen. Zoals het verhaal van twee jonge mensen die een joint roken, hun bewustzijn verliezen, waarna hun dealer hun nieren verwijdert en verkoopt om vervolgens in een restaurant niertjes op de kaart te vinden. Of het verhaal van de man wiens plas veranderde in een moordlustige geelgekleurde crimineel. Dergelijke absurde gruwelijkheden worden door Roberts in vrolijke kleurtjes verteld en het lijkt nooit écht menens.


Charlie Roberts, Rigo, 2007

Andere schilderijen suggereren een opeenvolging van handelingen en situaties, maar laten zich niet eenduidig als een verhaal lezen en fascineren daardoor als de flarden van een gesprek die je stiekem in de trein opvangt.


detail: Rigo

Een groot schilderij toont in één beeld een verhaal.
Het verhaal van een basketbalwedstrijd van mens tegen dier.
Volgens mij staan de dieren met 1 punt voor.


Charlie Roberts, Humans vs. Animals, 2007


detail Humans vs. Animals

Ik weet wel op welke tribune ik het liefst zou zitten:






details van de dierentribune Humans vs. Animals


Anna van Leeuwen is webredacteur van Kunstbeeld.


Balls to the Wall - featuring Krapp Kapp van Charlie Roberts is tot en met 25 april te zien bij Kunsthal KAdE in Amersfoort.