---

Anna van Leeuwen | Op weg naar '1000 Drawings' fantaseren we hardop. Hoe zou het gaan? Ellebogenwerk? Vechten? Overbieden? Zijn we al te laat? Duidelijk is dat we - voor het goede doel - voor slechts 10 euro entree een 'tekening naar keuze' zullen bemachtigen. En dat er dan nog 999 andere tekeningen voor 10 euro zijn. Maar wat als mijn tekening naar keuze nou precies de tekening naar de keuze van mijn collega Roos van der Lint is?

Voor Trouw staat een lange rij, gelukkig mogen we, met ons e-ticket passeren. Dat ticket ruilen we voor een A5-enveloppe met erop een nummertje. Het systeem wordt duidelijk: ons nummer moeten we bevestigen aan onze tekening naar keuze, die we vervolgens om 22.00 mogen ophalen. Niks overbieden, niks vechten, gewoon eerlijk 'wie het eerst komt...'



En zo werken we ons werktuiglijk snel langs de garderobe, op naar boven, naar de tekeningen. We vrezen dat de mooiste al bezet zijn: wij hebben immers nummertje 99 en nummertje 100 bemachtigd. Dikke kans dat de nummers 1 t/m 98 alle juweeltjes er al uitgepikt hadden. Een van deze juweeltjes was al aangekondigd op de flyer 'Een tekening van Jan Rothuizen voor maar 10 euro'.



Even later, fanatiek schuivend langs de rijen tekeningen valt me op hoe divers ze zijn. Kleurrijk en sober, abstract en realistisch, met quasi-poëtische teksten of iets 'grappigs' erop. Goed bedoelde kindertekeningen hangen zij aan zij met graffiti-schetsen en duistere werkjes van kunstacademiestudenten.



Gelukkig blijkt de smaak van het publiek - bijna - even divers. Ook op de meest monsterlijke en flauwe tekeningen prijkt soms al een nummertje. Het is moeilijk kiezen. Wat nu als ik langs een 'heus best aardig'-tekening loop zonder deze te markeren met mijn 99 en straks blijkt het bij nader inzien mijn eerste keus en is-ie al weg?




Wisseltruc
Roos en ik blijken dezelfde tactiek te hebben toegepast, begrijp ik als ze me toevertrouwt: 'Ik heb m'n nummertje maar alvast ergens op gedaan, dan heb ik er in ieder geval één, kan ik altijd nog wisselen als ik een andere vind'. Het probleem dient zich natuurlijk aan: wat nou als onder je wisseltruc beide tekeningen weer door iemand anders worden ingepikt?

Er zit niks anders op, we kopen voor 10 euro nog een enveloppe.
En dan later nóg één.

Pas als de drie nummertjes hangen, laten we elkaar zien wat we gekozen hebben. Allebei hebben we de Rothuizen wel gevonden, maar die was al bezet. We verzekeren elkaar dat de tekeningen die we hebben gekozen vast ook door grote talenten gemaakt zijn.


De Jan Rothuizen, bemachtigd door nummer 506

Nu maar wachten tot 22.00. Op het podium roept een jongen met een petje achtereenvolgens "Yo yo" en dan "Give it up for my boy whatshisname" en "Say yeah" en zo. We staren loom en moe gestreden zijn kant op.

 

Liefdadig
Een uur later vraagt een vriend, als we onze tekeningen in een café trots aan hem presenteren: "Maar, waar gaat jullie geld nou eigenlijk heen?" "Naar Young In Prison", verklaren wij liefdadig. "Maarre, hoezo willen jullie eigenlijk geld geven aan mensen in de gevangenis?" "Geen idee," geven we toe. Stiekem hadden we het veel te druk met tekeningen verzamelen om op te letten wat meneer de presentator zei tussen "Yo yo" en "Give it up for" en zo.

De volgende dag vraagt stagiaire Sigrid hoe het is gegaan. Zij zou het wel weten, met die juweeltjes: "O, ik zou die nummertjes er gewoon afhalen hoor, net zo makkelijk!". "Maarre, is dat niet oneerlijk?" proberen wij. "Voor wie?" vraag ze. "Voor, uhmmm, die jonge mensen in de gevangenis? Ofzo?"

www.1000drawingsamsterdam.nl